Intermezzo
Zo was ik dan binnen een week al weer uit het ziekenhuis: dat gaat goed zei iedereen in mijn omgeving. Ikzelf wist echter wel beter. Het was nog helemaal niet zo gemakkelijk om het leven ook maar enigszins weer op de rails te krijgen. Veel van wat vroeger vanzelfsprekend was, was dat nu niet meer. Lang had ik het als een gegeven beschouwd dat mijn lichaam goed functioneerde. Zeker, ik heb lange tijd flink gerookt, maar voortschrijdende inzichten hadden hier hun heilzame werk gedaan. En ja, de ogen waren achteruitgegaan en de haardos werd ook steeds maar dunner, maar verder functioneerde het vrij geruisloos. Nou ja, er kwamen wat ouderdomsverschijnselen en slijtageachtige toestanden. Maar daar bleef het bij. De conditie was goed, de levenswijze gepast verantwoord. Dat alles mocht niet verhinderen dat er een infarct kwam. Dat voelde als verraad. Mijn lichaam had mij om onverklaarbare redenen in de steek gelaten. Na deze schrik - en ook wel boosheid- kwam de vraag: hoe nu verder? Hoe een nieuw evenwicht te vinden, aangepast aan de nieuwe situatie?
1. Als ...
2. Hé, Ed!
[mrt 2012]